Sommige herinneringen zijn samengevat in foto's, hier je actie: dagelijks *gezond* koken en de afgezworen sigaret. Zelfspot. Ook zonder foto's zal iedereen die je gekend heeft, meteen een beeld zien bij jouw naam. Jouw tempo, je gevecht, je energieke oprechtheid, je open instelling kan niet anders dan op de mensen om je heen een onuitwisbare indruk gemaakt hebben.
Wij wensen je ouders en je familie veel sterkte met dit zware verlies.
N A S C H R I F T Inmiddels is het tien jaar na de dood van Eugène. Eugène is niet vergeten, wij, de anderen in de foto op de vorige pagina, praten nog steeds over hem, over zijn invalshoek, zijn meningen, zijn manier van in het leven staan. Nog steeds zijn er mensen die een mail sturen en vertellen over hun herinneringen aan Eugène. Laat ik iets meer vertellen over Eugène's leven, zoals hij er zelf over sprak, op lange avonden aan de bordeaurode eettafel of op het beige bankstel bij de TV. Eugène werd geboren op 23 maart 1965, op Vlieland, waar zijn vader werkte als Boswachter. Als ik het goed heb onthouden, kwam hij op zijn elfde naar het vasteland. Hij kon erg goed leren. Na het Gymnasium begon hij aan een baan bij de Gooi- en Eemlander. Hij schreef daar nieuwsartikelen over het lokale nieuws. De sfeer en de werkdruk bij de Gooi- en Eemlander vond hij na een tijdje verstikkend. Wie Eugène gekend heeft, zal vast begrijpen waarom, hij was iemand die snel vragen stelde en niet makkelijk alledaagse sleur kon verdragen. Zo trad hij in dienst van Veronica Magazine. Hij beschreef radio- en TV-programma's en interviewde pop- en soapsterretjes. Hier staat bijvoorbeeld nog een interview van Eugène met Tori Amos online. In die functie is hij ook opgenomen in de Internet Movie Database. Regelmatig kwam Eugène thuis met hilarische verhalen over zijn werk. We hebben als huisgenoten nooit helemaal kunnen uitvinden of het nu wèrkelijk zo'n dolle boel bij Veronica Blad was, of dat Eugène's vertelkunst de feestjes en werksfeer wist te kleuren. Toch heeft Eugène niet op een prettige manier afscheid genomen van Veronica Blad. Zijn afscheid zou zelfs op de radio besproken zijn door een boze DJ. Het fijne hebben we nooit achterhaald, het leek me ook te pijnlijk er rechtstreeks naar te vragen. Want ieder van ons vermoedde dat Eugène's steeds extravagantere levensstijl wel eens met zijn ontslag te maken gehad zou kunnen hebben. Eugène was niet iemand van compromissen. Hij wilde het maximale uit elke dag halen. Vol bewondering zagen wij huisgenoten hoe hij avonden en nachten uitging, feestte tot diep in de nacht: en desondanks hoorden we de opgewekte tred van zijn zwarte western puntschoenen 's ochtends, op tijd nota bene, de trap af komen. Zelf wist hij maar al te goed dat zijn levensstijl hem ook schade kon brengen. Keer op keer maakten we mee hoe Eugène wekenlang op Tomatensap en Gezond Voedsel leefde en alles van sigaretten tot alcohol afzwoer. Maar altijd kwam weer de dag waarop we hem opnieuw zagen terugkomen met een winkelwagentje van Super de Boer, vol bier en flessen Pleegzusterwijn in plaats van Gezonde Verse Maaltijden. Een paar dagen later reed hij het karretje dan weer terug, rinkelend van de lege flessen, over het achterpad van het Galerietje van Wildeboer en het Schoenmakertje naast ons. Dan liep hij 's avonds nog even naar de Pomp, Esso de Lieberg (waar je vandaag de dag overigens geen drank meer kunt kopen) en bracht hij voor ons, de huisgenoten, M&M's mee. Iemand nog iets van de pomp? ik hoor het hem nog zeggen. Hoe liefdevol Eugène ook sprak over zijn vriendin, ex, vriendin, ex, succes in de liefde kwam hem niet aanwaaien. Natuurlijk, dat had nog kunnen komen als hij ouder was geworden. We hebben Eugène leren kennen als iemand die bijzonder trouw aan zijn liefde was, ondanks het jachtgedrag waarmee hij in de Tagrijn nogal opviel. En dan niet altijd even gunstig, zo maakte ik wel eens mee ;-} Uiteindelijk zijn we allemaal verhuisd. We hielden contact met Eugène, die inmiddels als freelance-reporter voor de boulevardbladen werkte. Maar als ik die doorbladerde bij het indisch-afhaalrestaurant in mijn buurt, kwam ik zijn naam steeds minder frequent tegen. Steeds vaker klonk hij in gesprekken, aan de telefoon of in de kroeg, beneveld. Steeds vaker waarschuwden vrienden, vriendinnen en nieuwe huisgenoten hem dat het zo mìs zou gaan met zijn leven. We hebben allemaal onze eigen hartverscheurende herinneringen aan die laatste periode van Eugène's leven. Als beelden uit de film Leaving las Vegas staan ze op mijn netvlies gebrand. Eugène met zijn hoofd in zijn handen, leunend op het tafeltje van Café de Hoogte. Anderen die hem tegenkwamen in het Vondelpark. We weten weinig over dat laatste feest. Veronica Blad vernam zijn dood, en plaatste een rouwadvertentie. Mijn zus was zó geschokt, dat ze contact zocht met Eugène's vader. Eugène's uitvaart bleek inmiddels in besloten kring gehouden, en zijn as was uitgestrooid boven zijn geboortegrond: Vlieland. Beetje bij beetje kwamen we te weten dat een combinatie van Prozac en alcohol Eugène fataal is geworden. Normaal is zoiets niet dodelijk. Onze gedachte is dan ook dat Eugène deze combinatie niet opzettelijk genomen heeft: hij wilde alleen Gelukkig zijn. Zoals hij ook tegen ons had uitgesnikt in dat laatste gesprek in Café De Hoogte. Eugène had ondanks zijn Uitbundige Branie een andere kant. Het Feestbeest in Eigen Persoon kon bang zijn, voor hij naar een feestje vertrok. Hij had bijvoorbeeld een lijstje met Positieve Affirmaties. Als ik het goed zeg, na al die jaren. Hij praatte zichzelf daarmee moed in. Ik kan me zo voorstellen dat hij een ‘paar Prozacjes extra’ geslikt heeft, op weg naar dat feest. Die hem aldaar in combinatie met alcohol fataal zijn geworden. De Ambulance schijnt nog gearriveerd te zijn, maar Eugène werd doodverklaard op weg naar het ziekenhuis. Eugène's verhalen, meningen en perspectief speelt nog altijd een rol in onze levens. Hij was zó compromisloos, zó eerlijk, dat de vraag stellen: ‘Wat zou Eugène in deze situatie gedaan hebben?’ nog altijd nieuwe invalshoeken oplevert. Over sommige verhalen zouden we nog altijd graag meer willen horen van andere betrokkenen. Zoals de geschiedenis van het Molotov-cocktail. Ook hadden we graag Eugène's Roman gelezen, waarover hij ooit een gesprek heeft gehad met een Uitgever. Een bizar verhaal moet het zijn geweest, over God, Jezus en de punkscène in het Berlijn van de jaren tachtig. Als de verhalen, en de Roman, een gesloten boek geraakt zijn, is het ook goed. We hebben de beelden en herinneringen nog. We kunnen Eugène's perspectief nog toepassen op vraagstukken in het nu. M A I L G E R U S T Wanneer je je herinneringen aan Eugène wilt delen — bijvoorbeeld wilt toevoegen aan deze pagina — neem dan gerust contact met ons op. We kunnen je verhaal dan ook op deze pagina plaatsen. |